Hava limanında gecə yarısı idi. İstanbuldan Bakıya uçuşum təxirə salınmışdı. Dörd saat gözləmə. Terminallar boşalmışdı, mağazalar bağlanmışdı. Mən tranzit zonada oturmuş, noutbukumu açmışdım. İş üçün sənədləri yoxlamalı idim, amma heç bir həvəs yox idi. İşgüzar səfər idi, üç günlük görüşlər, görüşmələr, sonra bu təxirə salınmış uçuş.
Otuz üç yaşında marketinq mütəxəssisiyəm. Həyatım planlamaq üzərində qurulub. Hər şeyin vaxtı, hər şeyin qaydası. Amma bu gecə planlarım alt-üst olmuşdu. Oteldən çıxmışdım, hava limanına gəlmişdim, və indi dörd saat gözləməli idim. Nə edəcəyimi bilmirdim.
Kafedən qəhvə aldım. Oturdum, noutbuku açdım. İnternet sürətli idi. Bir ara dostum Elvinin mesajını xatırladım. O, həftələr əvvəl mənə bir şey demişdi: “Gör nə oyun tapmışam, təyyarə uçur, sən vaxtında çıxmalısan”. O vaxt ciddiyə almamışdım. İndi hava limanında oturub təyyarə gözləyəndə bu, qəribə bir ironiya kimi gəldi.
Brauzeri açdım. Elvinin dediyi oyunu axtardım. Tapdım. Sayt açıldı. Qeydiyyatdan keçdim. Bütün bunlar bir neçə dəqiqə çəkdi. Sonra axtardığım oyunu tapdım. mostbet az aviator adı ilə tanınırdı. Qaydası sadə idi: ekranda təyyarə uçur, əmsal artır, sən isə vaxtında “çıx” düyməsini basmalısan. Nə qədər gec çıxsan, bir o qədər çox qazanırsan, amma təyyarə uçub getsə, hər şeyi itirirsən.
Düşündüm: “Hava limanında oturub təyyarə oynayacağam”. Özümə güldüm. İlk dəfə kiçik məbləq qoydum. 10 manat. Təyyarə uçmağa başladı. Əmsal 1.2, 1.5, 2.0... Ürəyim döyünməyə başladı. 3.0-da çıxdım. Qazandım. 10 manat 30 manat oldu. Təəccübləndim. Bu qədər sadə idi?
İkinci dəfə qoydum. Bu dəfə 20 manat. Təyyarə uçdu. 1.5, 2.0, 3.0, 5.0. Dayana bilmədim. Nə vaxt çıxım? 7.0-da çıxdım. 140 manat. Əlim titrədi. Noutbukun ekranına baxdım, ətrafdakı boş oturacaqlara baxdım. Heç kim yox idi. Sadəcə mən, noutbuk, və uçan təyyarə.
Üçüncü dəfə. Bu dəfə daha çox qoydum. 50 manat. Təyyarə uçdu. 1.2, 1.5, 2.0, 3.0, 5.0, 8.0. Əllərim tərlədi. Düşündüm: “Dayan, dayan”. Amma bir səs içimdə deyirdi: “Bir az daha, bir az daha”. 10.0 keçdi. 12.0. Nəfəsim kəsildi. 15.0-da düyməni basmaq istədim, amma gecikdim. Təyyarə uçub getdi. Ekranda “itirdiniz” yazısı göründü.
Arxama söykəndim. Dərin nəfəs aldım. Uduzmuşdum. Amma qəribə idi ki, peşman deyildim. Həmin an nə hiss etdiyimi xatırlamaq istəyirdim. İllərdir işimdə hər şeyi hesablayıram, hər addımı planlayıram. Amma burada, hava limanında, təyyarə gözləyərkən, mən sadəcə anın içində idim. Nə plan, nə hesablama, sadəcə hiss.
Dörd saatın üçünü belə keçirdim. Bir neçə dəfə mostbet az aviator oynadım. Bəzən uddum, bəzən uduzdum. Axırda hesabladım ki, başlanğıcdakı pulumla çıxdığım pul arasında ciddi fərq yox idi. Amma qazandığım başqa bir şey var idi. Hava limanında keçən o uzun gözləmə vaxtını heç hiss etməmişdim.
Uçuş elan edildi. Noutbuku yığdım, qəhvə fincanını zibilə atdım. Təyyarəyə minəndə oturdum və düşündüm. Həyatda hər şey bu oyuna bənzəyir. Nə vaxt dayanacağını bilmək, nə vaxt risk edəcəyini bilmək. Mən işimdə həmişə təhlükəsiz oynamışam. Amma o gecə anladım ki, bəzən risk etmək, hətta uduzmaq belə, insana bir şey öyrədir.
İndi Bakıya qayıdandan sonra həftədə bir-iki dəfə mostbet az aviator açıb oynayıram. Çox vaxt kiçik məbləğlərlə. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amma hər dəfə oynayanda hava limanında keçən o gecəni xatırlayıram. Dörd saatlıq gözləmənin necə bir anda keçdiyini, və uduzduğum halda belə bir şey qazandığımı hiss etdiyimi. Həmin gecə təyyarəni gözləyirdim. Amma əslində, özümü gözləyirmişəm.
