İtirilmiş çamadan və tapılan uduş

Səhər saat 7-də oyandım. Beynəlxalq sürücülük vəsiqəmi itirmişdim. Ən pis vaxtda – səfərə iki saat qalmış. Çamadanımı yığmışdım, hər şey hazır idi. Sənədlərin olduğu qovluğu axtardım – tapmadım. Masanın üstündə yox idi. Dolabın içində yox idi. Avtomobildə yox idi. Soyuducunun yanında? Yox. Nəfəsim kəsildi. Bu sənəd olmadan İstanbula uça bilməzdim. Və otaq otaq axtararkən saat 7:30-u göstərirdi.

 

Sonra birdən yadıma düşdü. Bir həftə əvvəl qonaqlarım olmuşdu. Gecə gec saatlarda hamı dağılmışdı. Mən də yorğun halda qovluğu götürüb... hardasa qoymuşdum. Kitab şkafının arxasında. Tapdım! Dərhal rahatladım. Amma o həyəcan, o stress, o qaçış – ürəyim hələ də döyünürdü. Saat 8-də hava limanına yollandım.

 

Bilet aldım, təhlükəsizlikdən keçdim, oturacağımı tapdım. Oturdum. Nəfəs aldım. Hələ 45 dəqiqə var idi uçuşa. Televizorlara baxdım, sonra telefonuma baxdım. Həmin stressi atmaq istəyirdim. Beynim hələ də “vəsiqə haradadır” rejimində işləyirdi. Lazım idi bir şeyə diqqət yetirim. Yüngül bir şeyə. Axı bu yaxınlarda kazinolar haqqında eşitmişdim. Yox, həvəs deyildi. Sadəcə maraq idi.

 

Telefonumdan həmin saytı axtardım. Açıldı. Qeydiyyatdan keçmək çox sadə idi. “Oldu” dedim, “baxaram nə var”. Amma diqqət yetirdim ki, telefonun batareyası azdır. Hava limanında rozetka da işləmirdi. Ona görə qərar verdim ki, ən yaxşısı mostbet вход etmək üçün enerji qənaət rejimindən istifadə edim. Daxil oldum, balansım sıfır idi. 20 manat yüklədim. Özümə söz verdim: “Bu pulla oynayıb qurtaracam, nə olursa olsun”.

 

Uçuş elanı verildi. Hələ 15 dəqiqə. Başladım fırlatmağa. Adi slot. Kiçik mərclər. Heç nə. Daha heç nə. 20 manat tez əridi – 5 dəqiqəyə. Gülümsədim. “Oldu” dedim. Amma nədənsə çıxmadım. Düşündüm: “Uçuşa 10 dəqiqə var. Daha 10 manat yükləyim, son – çıxarımar”. Yüklədim.

 

Və o an fərqli bir oyun seçdim. Bir vaxtlar seyr etdiyim bir oyun idi. Yadımdadır, dostum demişdi: “Bunun bonusu yaxşıdır”. Dördüncü fırlanmada ekran dəyişdi. Qırmızı işıqlar, səs, həyəcan. Bonus gəldi. Ürəyim döyünürdü. Gözlərim ekranda idi. Qulağımda isə uçuş elanı – “Bakı–İstanbul uçuşu başlayır”. Ayağa qalxdım. Telefon əlimdə. Nə edəcəyimi bilmirdim. Bonus davam edirdi. Rəqəmlər artırdı: 20, 45, 78, 120. Qapıya tərəf getdim. Telefona baxa-baxa. Biletimi göstərdim. Təyyarəyə girdim. Oturdum. Bonus hələ də davam edirdi. 187 manat. Dayandı. Nəfəs aldım. Təyyarə qalxdı.

 

Uçuş boyu ekrana baxdım. Hesabımda 187 manat. Oynamağa davam edə bilərdim, amma etmədim. Çünki internet yox idi. Şükür ki, yox idi. Yoxsa bəlkə uduzardım. Amma o an başa düşdüm ki, bu uduş təsadüfdür. Və mən onu qorumalıyam.

 

İstanbula enəndə telefonu açdım. Hava limanında Wi-Fi var idi. Dərhal mostbet вход etdim, hesabıma baxdım – pul orada idi. Çıxarmaq üçün düyməni basdım. Bir az sonra kartıma köçürüldü. İstanbulda küçələrdə gəzərkən düşündüm: bu pul, bu hadisə, bu səhər – hər şey bir-birinə bağlıdır. Sənədi itirməsəydim, o stress olmasaydı, bəlkə də oynamazdım. Deməli, hətta pis şeylər də yaxşı şeylərə gətirib çıxara bilər.

 

Həmin səfərdə 187 manatın təxminən 100-ni xərclədim. Nəyə? Yeməyə, alış-verişə, bir də dostuma hədiyyəyə. Qalanını saxladım. Evə qayıdanda bank hesabıma baxdım – hələ də 87 manat. Və güldüm. Çünki bu pul üçün heç bir iş görməmişdim. Sadəcə hava limanında stressimi yayındırmışdım. Və oyun mənə təşəkkür etdi.

 

Həmin hadisədən sonra mostbet вход edirəm yalnız xüsusi hallarda. Məsələn, uçuşdan əvvəl, uzun gözləmə zamanı, ya da yatmayanda. Hər dəfə öz limitlərimi xatırlayıram. Heç vaxt “bəlkə bu dəfə də udaram” düşüncəsi ilə böyük pul atmamışam. Çünki bilirəm ki, uduşlar təkrarlanmır. Onlar xatirə kimidir – gözəldir, amma eyni hissi iki dəfə yaşamaq olmur.

 

Bu hekayəni yazmağımın səbəbi sadədir: mənə tez-tez sual verirlər “ilk uduşunu necə etdin?”. Deyirəm: “Sənəd itirməklə”. Güldüklərini bilirəm. Amma həqiqət budur. Bəzən ən böyük uduşlar ən çətin anlarda gəlir. Yalnız o anı qaçırmamaq lazımdır. Mən qaçırmadım. Və bu gün sakitcə düşünürəm: həyat maraqlı yerlərə apara bilər. Yetər ki, sən açıq olasan.

 

Yox, mən qumarbaz deyiləm. Mən sadəcə bir səhər stressimi idarə etməyə çalışan adi insanam. Oyun sadəcə vasitə idi. Və vasitə yaxşı işlədi. Amma əsas oyunçu həmişə mən özüm olmuşam. Qaydaları mən qoymuşam. Və bu günə qədər də qoyuram. Limit, nəzarət, vaxt. Üç sadə söz. Mənim uduşumun sirri budur. Başqa sirr yoxdur. Nə sehr, nə cadu. Sadəcə ağıllı yanaşma və bir az şans. Şansın hardan gəldiyinin fərqi yoxdur – itirilmiş sənəddən, ya göydən. Vacib olan onu qarşılamağı bacarmaqdır. Mən bacardım. Siz də bacararsınız.